Home » Meisjes in de Rosse Buurt.

Meisjes in de Rosse Buurt.

Meisjes in de rosse buurt

Dagelijks tussen negen en half tien komen de meisjes aan.

Doelbewust lopen ze naar een bepaalde deur in de straat. Daar bellen ze aan. De deur gaat open. Tien minuten later komen ze weer naar buiten met een sleutel in hun hand.

Het duurde even voor ik het patroon door had. Dat zijn dé meisjes. De meisjes waar het in deze buurt om draait. Met de sleutel in hun hand lopen ze naar hun werkplek voor de dag. Daar aangekomen kleden ze zich om en veranderen ze in ‘een meisje’. Of misschien moet ik zeggen ‘prostituee‘. Ik weet alleen niet of je ze zo pas noemt als ze zich hebben omgekleed of dat ze dat ook al zijn voor ze achter het raam staan.

De meisjes hebben altijd een grote tas bij zich. Ze lopen altijd kwiek. Ze zien er altijd sportief uit. Ze hebben vaak een kopje koffie in de hand. Hun haar zit altijd casual. Ze dragen geen make-up. Kortom; heel anders dan als ze eenmaal achter het raam staan.

En toch pik je ze er meteen uit. Het heeft jaren geduurd eer ik begreep waar je die meisjes  nou aan herkent. Het is het loopje. Iedereen hier in de buurt wandelt. Flaneert. Behalve twee groepen, namelijk buurtbewoners en meisjes.

Buurtbewoners pik je er ook zo uit. Die herken je aan hun kleding. Zij lopen er zakelijk bij. Ze fietsen. Dragen ook grote tassen, maar van een ander model: aktetassen en laptops. Terwijl een meisje met roze werkt in haar accessoires. Er danst vaak een vrolijk versiersel aan haar tas. Haar haar zit dan wel casual in een staart opgebonden maar je ziet dat het overmatig verzorgd is. Als ze haar staart losgooit komt er een wulpse bos tevoorschijn.

Grappig hoe onze hersens werken. We delen onze soort graag in hokjes in. Dat geeft veiligheid en rust in de kop. Hoef je daar niet meer over na te denken.

Zie jij ook patronen in het leven om je heen? En, wat doe je met die informatie? 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *